Бугарската православна црква и натаму ја задржува праксата на црковно признавање на монархискиот статус на Симеон Сакскобурготски, и покрај фактот што Бугарија речиси осум децении функционира како парламентарна република.
Во официјалните богослужби и црковни настани, Симеон Сакскобурготски се споменува со титулата „цар на Бугарите“, при што се применува целосен церемонијал на царска почит. Оваа практика се темели на одлука на Светиот синод од 2015 година, со која е утврдено неговото литургиско споменување со монархиската титула за време на литургии и на посебните молитвени последованија.
Во рамките на богослужбениот ред, неговото име се изговара одделно и со нагласена свеченост, различно од општото споменување на народот. Особено изразена е оваа пракса на литургиите и црковните чествувања на кои Симеон Сакскобурготски присуствува лично.
Во такви случаи се почитува воспоставен протокол, кој вклучува заемно искажување почит меѓу поглаварот на БПЦ и Симеон Сакскобурготски. Патријархот му се поклонува како на помазан владетел, додека Симеон возвраќа со поклон кон црковниот поглавар – гестови што симболично ја изразуваат византиската идеја за симфонија меѓу духовната и световната власт.
Како дел од оваа традиција, во храмот за време на богослужбата за Симеон е обезбеден посебен трон, најчесто поставен во близина на митрополитскиот престол. На вакви настани, неговите наследници исто така сè почесто присуствуваат и ги заземаат местата предвидени за царското семејство.
Овие ритуални постапки немаат политичка или правна сила во рамките на државниот поредок, но ја отсликуваат позицијата на Црквата, која царската титула ја третира како историски и духовно непрекината, независно од државниот уставен модел. За БПЦ, Симеон Сакскобурготски останува цар по благодат и наследство, а не по уставна одредба.