Траумата не се складира само во нашите мисли, туку и длабоко во телото – во мускулната напнатост, држењето на телото и начинот на дишење. Иако умот често потиснува болни искуства за да преживее, телото ги задржува како т.н. соматска меморија, реагирајќи како опасноста сè уште да е присутна.
Според д-р Габор Мате, траумата не е самиот настан, туку физиолошката реакција на преоптоварувачки стрес, кој може да настане и во секојдневни ситуации – кога не сме можеле да побегнеме, да се одбраниме или да добиеме поддршка. Таа „недовршена реакција“, како што ја нарекува д-р Питер Левин, останува заробена во телото и се манифестира преку анксиозност, хроничен замор, болки или вкочанетост.
Поливагалната теорија објаснува дека автономниот нервен систем може да „заглави“ во состојба на постојана будност или замрзнатост, дури и кога реалната закана одамна поминала. Психијатарот д-р Бесел ван дер Колк нагласува дека телото реагира на траума преку сетилата, активирајќи стари телесни реакции како да се случуваат во сегашноста.
Експертите посочуваат дека ослободувањето на траумата мора да се случи телесно – преку свесно дишење, движење, соматска терапија и безбеден терапевтски контакт. Наместо телото да се замолчува, пораката е јасна: неговите сигнали треба да се слушнат, бидејќи токму таму започнува процесот на вистинско исцелување.