Далеку пред глампингот, кампувањето во куќички на дрво со поглед кон отворено море и појадок без глутен и лактоза што магично се појавуваше пред вратата, кампирањето изгледаше сосема поинаку…
Пред триесет и повеќе години, на кампирање се одеше со автомобил во кој некоја невидлива сила натрупуваше толку многу работи, што на крајот не остануваше место ни за конзерва месен појадок. Потоа се тргнуваше кон морето, со чести запирања за да не се прегрее кашлачкиот „стојадин“.
Во 1934 година, Југославија го доби првиот неофицијален натуристички камп на островот Раб, а до 1953 година имаше 18 кампови, од кои половината беа во Хрватска, а најголем дел од гостите беа домашни туристи. Во осумдесеттите години настапи златната ера на кампирањето, со Истра како најпопуларна дестинација.
Но, одмор во природа се практикувал и многу порано; во 19. век, за Британците кампирањето значело евтино патување во друштво. За татко на модерното кампирање се смета Британецот Томас Хирам Холдинг, кој го напиша првиот прирачник за кампери — The Camper’s Handbook — уште во 1908 година.
Кампирањето го воодушевило уште како дете, кога со околу триста колонисти поминал нешто помалку од две илјади километри преку американските прерии во воловски коли. Заедно со неколку ентузијасти основал група што послужила како основа за непрофитни организации за кампирање во Велика Британија.
Трендот на одмор во природа продолжил да расте, што довело до основање на првата меѓународна кампинг организација — Fédération Internationale de Camping, Caravanning et de Autocaravaning, која се занимава со промоција на слободата на кампирање.
Останатото е историја, а како некогаш изгледало лежерното уживање во природа со звуците на скакулци, погледнете во галеријата.